Önemli anılan, kutlanan günleri yaşadıktan sonra yazmak istedim. Dünya Barış Günü hüzünlü anıldı. Sınır içinde ve ötesinde savaş ortamında, kavram öylesine alışıla gelmiş gibi kullanılmadı.
Çığlıklar, çağrılar içten, gönülden geliyordu. Bir yanda şehit haberleri, hıçkıran anneler, eşler ve çocuklar, diğer yanda sanki hiç bitmeyecek gibi süren savaşlar. Akdeniz’de boğulan çocuklar. Su, ekmek ve hava gibi barışa ihtiyacı olan insan şiddet kullanmadan, mutlu yaşamı korumak için emek sarf etmedi. Konuşmayla başlayıp herkes ne yapabilirim, diye üstüne düşeni yapsaydı, bu duruma gelinmezdi.
Yorumlar
…Yorumlar yükleniyor…