Levent Kırca’yı, sahnede defalarca izledim. Kimi zaman kahkahalarla güldüm, kimi zaman da kara kara düşündüm.
Kırca, bizden biriydi. Yani halktandı. Halkın yüreğinden geçeni anlatırdı sahnede. Halk gibi güler, halk gibi düşünürdü. İçten, yalın, özgür... Şöhretin getirdiği şımarıklığın “ş”sini göremezdiniz O’nda. O, sade bir yurttaştı. Afra tafra yoktu sözünde, davranışında.
Levent Kırca, sözü eğip bükmeden dosdoğru söylerdi. Böyle söylediği içindir ki herkes onu çok iyi anlardı. Yakın bulurdu kendisine. Sanki kırk yıllık arkadaş, dost gibi olurdu onunla karşılaşmalar. O’nu ilk görenlerdeki izlenim de böyleydi. Televizyonlarda herkesin söylemek istediklerini dillendirdi yıllarca. Bu nedenledir ki halk sanatçısı oldu.
Yorumlar
…Yorumlar yükleniyor…