Bestesi hakkında tek laf edersem, büyük hadsizlik olur. Çünkü yeterli müzik bilgisine sahip değilim. Güfteyi ise, çok sesli icra edilişinden dolayı olsa gerek, tam olarak anlayamadım ama 100 yıl marşını beğenemedim ben.
  1. yıl marşının gölgesinde kalmış, 100. yıla yakışmamış, belki de yakışanı buydu ama böyle olmamalıydı. 100 yıl sonra çok daha görkemli ve gururlandıran, coşturan bir marş olmalıydı diye düşünüyorum. Düşünmesine düşünüyordum ama bir yandan da son yıllara bakışla da gururlanacak, coşacak hiçbir yan da göremiyorum ülkemde…
Son yıllarda sıkça dile getirilen uçuyoruz sözcüğü gerçek anlamını bulmuş olsa, Türkiye hak ettiği görkeme kavuşmuş olsa, sayılı ülkeler arasında yer alsa, marşın da o oranda görkemli olması gerekirdi. Bu sanki seçim öncesi marşı olmuş gibi… Yıllar öncesinde, 100. yıl marşını yazmayı çok arzu etmiştim. Kafamda pek çok seçenek vardı ama 100. yıla ulaştığımızda, arzuladığımız düzeye geleceğimizi ümit ediyordum, böylesi bir durum aklımın ucundan geçmiyordu. Ülkemi ve halkımı çok farklı, çok mutlu, çok gelişmiş, çok üst düzeyde tahayyül ediyordum. Olmadı ne yazık ki. Bırakın istediğimiz düzeye ulaşmayı, fersah fersah geriledik, hatta hiçbir varlığımız, değerimiz kalmadı. Kültürel değerlerimiz, ahlâkımız, dilimiz, eğitimimiz, sağlık koşullarımız, dinimiz yer ile yeksan… Birbirimizi saygı ve sevgiyle kucaklamak yerine, ilk fırsatta bir kaşık suda boğacak raddeye geldik… Getirildik daha doğrusu. Şayet düşlediğim marşı yazsaydım, günümüze hiç uymayacaktı… Dilerim İkinci yüz yılda ülkemiz layık olduğu güzellikteki düzeye ulaşır, marşımız da düşlerime uygun olur. Ben yazamam tabii, o kadar yaşamak mümkün değil ama dilerim torunlarımıza güzel bir ülke bırakabilmiş oluruz. İçlerinden biri de o güzelliğe yakışırlıkta bir güfte yazar, bir diğeri de besteler ya da ikisini de aynı kişi yapar… Yeter ki o güzelliğe, o düzeye ulaşabilip daha da ilerilere taşıyabilsinler.