“Zavallı” sözcüğü, bu yazda “gücü bir şeye yetemeyen” anlamında kullanılmakta. Zavallı kişi, karşılaştığı sorunlara çözüm üretemez. Sorunlara usçu çözüm aramak yerine; bağırıp çağırır, kırıp döker, küser, sorunlardan kaçar. Böylece sorunların üstesinden geldiğini sanır.

Zavallı kişinin dostlukları, yaz yağmuru gibidir. Yaz yağmurları birden bastırır. Her yanı sel kaplar. Kısa sürede yağmur diner, parlak bir güneş doğar. Zavallının dostluğu da böyle… Önce çok sıkı başlar. Çok geçmeden en küçük sorun yaşandığında birdenbire kesilir dostluk. Yaşanan o en küçük sorun, bir anda büyük bir düşmanlığa dönüşüverir. Karşısındaki kişi, zavallının bu hızlı, köktenci değişiminin nedenini bir türlü anlayamaz. Çünkü bu davranış, sıra dışı ve olağanüstü bir durum. Her zaman yaşanıp görülen bir insan tavrı değil bu.