Bu gezegene hiç ayak basmamış gibi yaşamak…
Ne iddialı bir cümle.
Ne büyük bir özgürlük hayali.
İnsan denen varlığın, üstüne boca edilen onca anlamı, beklentiyi, rolü, etiketleri bir kenara itip “yokmuşum gibi” yürüyebilmesi… Asıl devrim belki de budur.

Hiç kimsenin rüyasına girmemiş gibi yaşamak…Ne alkış beklemek, ne lanet.Ne sevilmek için şekilden şekle girmek, ne nefret edilmekten korkmak.Rüyalarına girdiğimiz insanların çoğu aslında bizim kabusumuzdur. Onların beklentileriyle uyanırız, onların hayal kırıklıklarıyla uyuruz. Oysa insan bazen kimsenin düşünde yer almadan da var olabilir. Sessiz, sade, iz bırakmadan.