. Başta “evrensel” anlamda olmak üzere her kültürün yıllar içerisinde oluşmuş "toplumsal" kuralları vardır. Bunlar toplum içerisindeki “deneyimlerden” oluşarak bir “genellemeye” erişmiştir.
. Bir “yasa” gücünde olmasalar bile ortaya çıkan “mantıksal bakış açısı” bu kurallara uyanların “yararlı” çıkacağının kanıtıdır. Kuşaklar boyu süren deneme-yanılma süreçlerinin bir sonucudur. Bunlara genelde "yazılı olmayan kurallar", "toplumsal normlar" ya da daha geniş bir çerçevede "toplumsal sermaye" denilir.
. Bu kuralların toplumsal düzenin işleyişinde yaşamsal bir rol oynamasının birkaç temel nedeni vardır:
. Toplum içindeki bireyler birbirlerinin nasıl davranacağını önceden kestirebildiklerinde (örneğin; sıraya girmek, selamlaşmak veya sözünde durmak gibi), sosyal kaygı azalır ve iş birliği artar.
Dürüstlük, çalışkanlık ve sabır gibi değerler "enayilik" olarak görülmeye başlanır.
Toplumda bireylerin yaşama tutunmasını, çatışmaların minimize edilmesini ve kaynakların “adil paylaşılmasını” sağlayan davranışlar zamanla "norm" haline dönüşür.
. Matematiksel bir bakış açısıyla bakıldığında, bu “kurallara uymak” genellikle bir "kazanç” yaratır.
. Herkes yalnızca kendi kısa süreli çıkarını düşünürse toplam yarar düşer, ancak herkes “ortak kurallara” uyarsa uzun sürede herkes “daha kârlı” çıkar.
. Küçük kuralsızlıkların zamanla nasıl büyük suçlara yol açtığını görmeye başlarız.
. Her ne kadar her kültürün “kendine has” kuralları olsa da bazı evrensel ilkeler değişmez.
. Son dönemde “dijital” dünyanın kendi içinde oluşturduğu “yeni toplumsal kurallar” ve farklı kültürlerin “ticaret ahlakı” arasındaki farklar üzerine de durulabilir:
-Karşılıklılık İlkesi: Size yapılan iyiliğe “iyilikle karşılık” verme beklentisi.
-Dürüstlük: Bilgi paylaşımında “güvenilir olma” zorunluluğu.
-Zarar Vermeme: Diğer kişilerin “yaşam alanına” ve “fiziksel bütünlüğüne” saygı.
. Bu kurallar aslında bir toplumun "görünmez anayasası" gibidir.
. Bu kurallara uyan bireyler, toplum tarafından "uyumlu" ve "güvenilir" olarak etiketlendikleri için “sosyal statü” kazanır ve daha fazla “iş birliği fırsatıyla” karşılaşırlar; bu da kazançlı "yararlı çıkma" durumunun temelidir.
. Toplumsal kuralların varlığı ve onlara "uyulması" toplumu güçlü kılar ve "ortak bir karakter" oluşturur. Toplumsal kurallara uyum, yalnızca bir “bireysel disiplin” değil, aynı zamanda o “toplumu” bir arada tutan "sosyal çimentodur."
. Bu kurallar bittikçe veya aşındıkça, toplum koca bir "yığın" olmaya başlar; kurallar işledikçe ise bir "organizmaya" dönüşür.
. Sözü geçen o "ortak karakter" ve toplumsal güç, bazı temel sütunlar üzerinde yükselir: Ortak kurallar, bireylerin birbirini "yabancı" değil, "aynı sistemin parçası" olarak görmesini sağlar. Bu, toplumsal dayanıklılığı artırır. Kriz anlarında (doğal afetler, ekonomik zorluklar) ortak bir karaktere sahip toplumlar, kuralsız toplumlara göre çok daha “hızlı organize” olur ve iyileşir.
. Ekonomik ve sosyal anlamda, güvenin olduğu bir toplumda işler çok daha hızlı yürür. Her adımda "Karşı taraf beni kandıracak mı?" ya da "Sıramı çalacak mı?" diye endişelenmenize gerek kalmadığında, “enerji ve zaman” daha “üretici alanlara” kaydırılır.
. Toplumsal verimliliği en büyük duruma “güven” getirir. İnsanlar birbirlerine güvenebilmeli ve de toplumda bu güven var olabilmelidir. “Ortak karakter”, bireye bir “aidiyet duygusu” verir. Bu karakter; bir Japon'un iş disiplininde, bir Türk'ün konukseverliğinde ve bir Alman'ın “dakikliğinde” kendisini gösterir.
. Bu özellikler, o toplumu dış dünyaya karşı tanımlayan bir "marka değeri" haline gelir.
. Toplumsal kurallar zamanla “içselleştirildiğinde”, artık bir “zorunluluk değil”, bir “beceri” ve “etik duruşa” dönüşür. Ancak bu kuralların "güç" katması için durağan değil, dinamik olmaları gerekir.
. Toplum değiştikçe, “mantıksal temelini yitiren” kurallar yerini “yenilerine” bırakır.
. Önemli olan, kuralların içeriğinden ziyade, "toplumsal sözleşmeye sadık kalma" iradesidir.
. Bir toplumda “kuralların gücünü” asıl sağlayan şey “cezalandırılma korkusu” mudur, yoksa o “kuralın mantığına” duyulan inanç mı?
Alışkanlıklar mıdır ya da toplumdan “çekinme” midir?
Bu “ikisi arasındaki denge” toplumun karakterini biçimlendirir.
. Toplumu ele geçirmek isteyen güçler ise “bu kurallara” göz diker, onlar değiştirmeye çalışır.
. Bu saldırılar "modernlik" adına yapılarak, "özenti" oluşturulur, toplumda daha bir "geçerlilik" kazanmaya çalışılır.
. Bu saptama, sosyoloji ve siyaset biliminde "Kültürel Emperyalizm" ve "Toplum Mühendisliği" başlıkları altında incelenen çok “kritik bir stratejiyi” ortaya çıkarır.
. Bir toplumu dışarıdan askeri güçle zapt etmek “maliyetli ve geçicidir”; ancak o toplumun “zihnini ve değer yargılarını” dönüştürmek, onu “içeriden ve kalıcı” olarak “teslim almak” anlamına gelir.
. Kuralların bozulması önce ahlaki bir çöküşle başlar, ardından kurumsal bir çürümeye dönüşür ve nihayetinde toplumun “bir arada yaşama iradesini” zayıflatır.
. Bu sürecin işleyiş mekanizmasını şu başlıklarla analiz edebiliriz:
. “Modernlik" maskesi altında değer erozyonu yaparlar.
. Saldırının en sinsi tarafı, yozlaşmanın bir "ilerleme" veya "çağdaşlaşma" paketi içinde sunulmasıdır.
. Toplumun “kadim” doğruları "gericilik" veya "tabu" olarak etiketlenirken, toplumsal dokuyu “bozan” yeni davranış biçimleri "özgürlük" ve "modern yaşam" olarak pazarlanır.
. Gençler, kurallara uyanların değil, kuralları çiğneyip kestirmeden gidenlerin “kazandığını gördüklerinde” bu davranışları benimserler.
. Toplumu ayakta tutan kesin “ahlaki” doğrular “dürüstlük, sadakat, mahremiyet, toplumsal dayanışma” artık "kişisel seçimlere" indirgenir.
. "Herkesin yaşamı kendine" söylemi, başlangıçta “masum” bir özgürlük savunusu gibi görünse de, zamanla toplumsal “otokontrolün” ve "ortak ahlaki zemin"in yok olmasına neden olur.
. Ortak bir ahlakı olmayan toplumda, suç ve bencillik “meşrulaşmaya” başlar.
Kuralların işlemediği bir yerde suç oranları artar veya kuralsızlık "yeni normal" haline gelir. Bu da toplumda genel bir huzursuzluk ve güvenlik kaygısı yaratır.
Kuralların esnemesi, gücü elinde bulunduranların (para, mevki veya nüfuz) kuralların “dışına çıkmasına” neden olur.
. Özellikle kitle iletişim araçları ve sosyal medya üzerinden yaratılan "ideal yaşam" “illüzyonları”, genç kuşaklarda kendi “kültürüne karşı” bir utanç ve yabancı kültüre karşı “kontrolsüz bir hayranlık” uyandırır.
. Bu durum, bireyin kendi toplumuna bir "turist" gibi bakmasına ve o “toplumun çıkarlarını” savunma iç güdüsünü yitirmesine yol açar. Onun için artık bir yurt, ülke bir değer değildir; “yabancı” birisi olmuştur.
. Bu strateji başarılı olduğunda toplumda şu aşamalar görülür:
-Dilin yozlaşması başlar: Düşünce evreni daralır, “yabancı” sözler, kavramlar o bireyin düşünce yapısını biçimlendirmeye başlar.
-Kural tanımazlık: Eski kuralların “geçerliliğini yitirdiği” ama yenilerinin de toplum vicdanında “kabul görmediği” bir kargaşa “kaos” oluşur.
-“Atomlaşma” başlar: Bireylerin birbirinden kopması ile toplumsal “bütünlük yok” olmaya başlar. Tek tek bireylerden kendi çıkarını düşünen "atomlar" oluşmaya başlar.
. Bir toplumun esas “savunma hattı” ordusu değil, temel “ahlak ve değerler” sistemidir.
. Bu hat bir kez yarıldığında, o toplumun “ekonomik” ve “siyasi bağımsızlığını” koruması olanaksızlaşmaya başlar.
. Bu tür bir "kültürel saldırıya" karşı bir toplumun en güçlü “savunma” mekanizması ne olmalıdır, diye eleştirel düşünmeli ve araştırmalıyız.
. Eğitim mi, aile yapısı mı, yoksa geleneklerin sıkı sıkıya korunması mı, daha önemlidir ve öne çıkmalıdır?
. Bölünmeyen, parçalanmayan, kendi kendine yok olmayan, sağlam ve güçlü, sağlıklı bir refah toplumu nasıl oluşturulabilir?
. Her bireyin “toplumsal bilinç” kazanması ise son derece önemlidir ve birlikte bu alanda çalışılmalıdır.
. Ülkemiz ve toplumsal varlığımızın yararına her birimiz çok daha seçici, mantıksal ve dikkatli olmalıyız.
. Bunun için de çok daha emek ve çaba harcamalıyız.
Yorumlar
…Yorumlar yükleniyor…