Kurban Bayramı yaklaşırken insan ister istemez geçmişi düşünüyor. Ben kendi çocukluğumdaki bayramları hatırladıkça içimde tarifsiz bir özlem hissediyorum. Çünkü o zamanlar bayram sadece bir tatil değil, gerçekten insanların birbirine yaklaştığı özel günlerdi.
Şimdi teknoloji çağındayız. Bir mesajla herkese ulaşabiliyoruz, görüntülü konuşabiliyoruz, saniyeler içinde bayramlaşıyoruz. Ama ne yalan söyleyeyim, bazen bütün bu kolaylıkların içinde samimiyetin biraz kaybolduğunu düşünüyorum.
Eskiden bayram sabahları bambaşkaydı… Erkenden kalkılır, evlerde tatlı bir telaş olurdu. Büyüklerin elleri öpülür, komşular ziyaret edilir, sofralar kalabalık kurulurdu. Çocukların yüzündeki mutluluk bile bugünkünden daha farklıydı.
Şimdi ise birçok bayramlaşma telefon ekranlarında başlayıp bitiyor. Birkaç kelimelik mesajlarla görevimizi yapmış gibi oluyoruz. Oysa bayram dediğimiz şey sadece mesaj göndermek değil; hatırlamak, ziyaret etmek, gönül almak ve paylaşmaktır.
Ben teknolojiye karşı değilim elbette. Çağ değişiyor, hayat değişiyor. Ama keşke insanlar birbirine bu kadar uzaklaşmasaydı. Aynı masada oturup herkesin telefona baktığı bir dönemde yaşıyoruz artık. Kalabalıkların içinde bile yalnız kalan insanlar çoğaldı.
Bazen kendi kendime soruyorum: Bayramlar mı eskidi, yoksa biz mi eski sıcaklığımızı kaybettik?
Oysa Kurban Bayramı’nın özü hâlâ aynı… Bir ihtiyaç sahibini sevindirmek, kırgınlıkları unutmak, büyüklerin duasını almak, çocukların yüzünü güldürmek… Bayram dediğimiz şey aslında gönüllerin birleşmesidir.
Belki eski bayramları geri getiremeyiz ama eski samimiyeti yeniden yaşayabiliriz diye düşünüyorum. Bir kapıyı çalmak, bir dostu aramak, bir büyüğün yanına gitmek hâlâ bizim elimizde.
Ben hâlâ inanıyorum… Bayramları güzelleştiren şey teknoloji değil, insanların birbirine duyduğu sevgi, saygı ve samimiyettir.
Hepinize huzur dolu, sağlık dolu, sevdiklerinizle birlikte nice güzel bayramlar diliyorum.
Yorumlar
…Yorumlar yükleniyor…