Oğlum bebekti. Her bebek gibi düzenli olarak çocuk sağaltımcısına götürüyorduk onu. Zaman zaman bazı sağlık sorunları olduğunda da sağaltımcının kapısını çalıyorduk. Dünya üzerinde sorunsuz büyüyen çocuk yoktur sanırım.

Sağaltımcıya gittiğimizde sıramızı beklerken bizim gibi bebekleri olan anne ve babalarla tanışıyorduk. Çocuklarımızın sorunlarını konuşup dertleniyorduk. Çoğu zaman da birbirimizin deneyimlerinden yararlanıyorduk. Daha çok anneler konuşuyor, biz babalar dinliyorduk. Bu dinlemeler sırasında eşlerimizin söylediklerini onaylıyorduk çoğu zaman. Her anne ve baba çocuklarıyla ilgili en büyük sorunu kendilerinin yaşadığını düşünür. Atalarımız “Eldeki yara, yarasıza duvar deliği.” sözünü boşuna söylememiş. Herkes kendi çocuğun sorununun daha önemli, yaşamsal ve ivedilik gösterdiğini düşünmekteydi.