Bir bebek doğduğunda büyük bir yaşama umuduyla dünyaya gelir. Bu umut, öylesine yüksektir ki onun derecesini ölçmek olanaksız. O umuttur ki onu yaşama bağlar. Doğduğu anda, karşılaştığı onca zorluğu aşmasını sağlayan da yaşama umududur.

Dünyaya olağanüstü bir umutla gelen çocuk, olumlu düşünür. O; henüz olumsuzluk, adaletsizlik, haksızlık, kötülük, karamsarlık gibi insan doğasını örseleyen şeylerle tanışmamıştır. Zaten bu olumsuzluklar, onun çocuk dünyasında tutunacak bir dal bulamaz. Bebeğin duygusu, düşüncesi doğduktan sonra onun yaşama bağlanmasını sağlayan annesinin sütü gibi ak, duru ve temizdir. Bu aklığın içinde en küçük bir leke bulunmaz olumsuz düşünceyle ilgili.