Bir ülkede hukuk, bağımsız olması gereken son kale olarak var olmalıydı. Ama artık öyle değil. Hukuk, gücün silahı haline geldi. Mahkemeler, siyasi iktidarın emir eri gibi çalışıyor. Suç, kişiye göre tanımlanıyor. Suçsuzluk ise sadakatle ölçülüyor. Eleştirmek suç, sormak suç, susmak bile bazen suç.

Yasalar artık belli bir kesim için uygulanıyor, diğerleri için esnetiliyor ya da yok sayılıyor. Birileri için adalet; gecikmeden, dosya sırasına bakılmadan jet hızıyla işliyor. Diğerleri için yıllarca süren davalar, sürgünler, hak gaspları, hayatı çürütme politikaları devreye giriyor. Bu, hukuk değil. Bu, düşman hukuku. “Benden değilsen düşmansın” anlayışının resmileşmiş hali.