İnsan doğar, büyür, yaşar ve ölür. Bu sürecin hiçbir anı sabit değilken, fikirlerin sabit kalması zaten doğaya aykırı. Kimi buna “omurgasızlık” der, kimi “ilkesizlik”. Oysa ben bu kelimelere fazla anlam yüklemem. “Omurga” dedikleri şey bazen değişmezliğe saplanmış inatçılıktan ibarettir. “İlke” dedikleri ise çoğu zaman yaldızlı lafların ardına saklanmış ukalalık.

Ben öyle ilkeyle donanmış adamlardan pek hazzetmem. Fikrini söylerken bile o fikrin birkaç gün sonra çöp olabileceğini bilen insanları daha çok severim. Çünkü bir fikre ölesiye sarılanlar, çoğu zaman o fikir yüzünden ölüyor. Fikir ölüyor, ama onlar hâlâ aynı yerde duruyorlar. Gölge gibi.