Türkiye’de yönetim, tam anlamıyla Servantes’in meşhur öyküsü Donkişot’un hikayesi gibi. Cumhurbaşkanı rüzgâr değirmenlerine kafa atan kahraman edasıyla, kendi hayali zaferleri için savaşıyor, mantık, akıl ve gerçeklik ise tribünde elini kolunu sallıyor. Avareller alkışlıyor; sahne tam bir tiyatro, ama maskeler düşmüyor.

Her gün müjdeler patlıyor: “Gaz bulduk! Uçak yaptık! Dünyanın lideriyiz!” Nutuklar göğe fırlıyor, ekranlardan televizyonun başındaki avarellerin çenesi düşüyor. Ekonomi paramparça, enflasyon gökyüzüne raket, gençler yurtdışına göç ediyor… Ama hava gazından Yurttan Sesler eşliğinde her şey kusursuzmuş gibi sunuluyor. Trump, dünyanın önünde “zeki adam bunlar” diyerek gülüyor; avarellerin gözleri ekrana yapışmış, elleri hâlâ alkışta.