Ülkenin temel sorunlarını görebilmek ve çözüm yollarının aranması gerektiğine inanmak aslında her yurttaş için bir görev olmalıdır.
Bir ülkenin yalnızca kağıt üzerindeki sınırlarından ibaret olmadığını, yaşayan ve gelişen bir organizma olduğunu düşünürsek; her yurttaşın bu organizmanın sağlığıyla ilgilenmesi aslında bir toplumsal sorumluluktur.
Yalnızca şikayet etmek yerine sorunların köküne inmek ve çözümün bir parçası olmaya çalışmak, "tebaa" olmaktan çıkıp "yurttaş" olmanın en temel koşuludur. Bu farkındalık, “ülkenin demokratik olgunluğunu” ve “ortak yaşam kalitesini” belirleyen en büyük güçtür.
Bu süreci daha sağlıklı yürütebilmek gerekir.
Bir sorunu çözmenin ilk adımı, onu “ideolojik önyargılardan” arındırarak, veriye ve gözleme dayalı biçimde anlamaktır: Gelir adaletsizliği, üretim kapasitesi ve istihdam sorunları… Fırsat eşitliğinin sağlanması ve nitelikli insan gücünün yetiştirilmesi… Yasaların herkese eşit uygulanması ve toplumsal güvenin sağlanması…
Her yurttaş, kendisine sunulan bilgiyi süzgeçten geçirmelidir:
"Neden bu sorun var?" ve "Dünyadaki iyi örnekler bu sorunu nasıl aşmış?" gibi sorular, zihnimizi açar, vizyonumuzu genişletir.
Sorunları görmek tek başına yeterli değildir; çözüm yolları için sivil toplum kuruluşlarında görev almak, yerel yönetimlere geri bildirimde bulunmak veya en azından sandıkta bilinçli seçimler yapmak gerekir.
Eğer yurttaşlar sorunlara sırtını dönerse: Karar vericiler üzerindeki denetim mekanizması zayıflar. Toplumsal ilgisizlik, kronik sorunların kemikleşmesine neden olur. Gelecek kuşaklara daha ağır bir miras kalır.
Ülkenin kaderi, o ülkede yaşayanların “ilgisi ve bilgisi” kadardır.
"Yapay gündemler" ile "temel sorunlar" arasındaki farkı görebilmek, aslında bir toplumun stratejik zekasını gösterir.
Günlük siyasi “polemikler”, sosyal medya linçleri veya gelip geçici magazinel tartışmalar çoğu zaman birer "sis perdesi" görevi görür. Bu sis perdesi, toplumun enerjisini emerken “asıl odaklanılması gereken” yapısal problemleri görünmez kılar. Gerçek bir yurtseverlik, gürültüye değil, yapının temeline bakmayı gerektirir.
Bir yurtseverin "yapay konular" yerine “kendi radarına” alması gereken temel yapısal sorunları tanıması gerekir.
Yapay konular toplumu kutuplaştırır ve yerinde saydırır. Temel sorunlara odaklanmak ise “ortak paydada” buluşmayı sağlar.
Bataklıktaki sineklerle uğraşmak yerine bataklığı kurutmak (yani sistemi düzeltmek) asıl “ulusal çıkardır”.
Yapay gündemler bugünü kurtarır (veya mahveder), ancak temel sorunların çözümü gelecek kuşakların yaşam kalitesini belirler.
Bireylerin bu bilince erişmesi için "Entelektüel Hijyen" şarttır. Yani, her duyduğu habere tepki vermek yerine; "Bu olay benim veya ülkemin 10 yıl sonraki geleceğini etkiliyor mu?" sorusunu sormak, ilk savunma çizgisidir.
"Bir ülkenin geleceği, o ülke insanlarının neyi dert edindiğiyle doğru orantılıdır."
Yurttaşların bilinçli olması ve temel sorunları görüp, çevresindeki siyasal yapılanmalara etki yapması çok yararlı olur.
Bu tam olarak "etken yurttaşlık" dediğimiz kavramın özüdür. Bir demokrasinin kalitesi, sandığa giden seçmen sayısından ziyade, sandıklar arası dönemde “siyasi yapıları denetleyen” ve onları akılcı çözümlere zorlayan yurttaşların niteliğiyle ölçülür.
Yurttaşların yalnızca "izleyici" olmaktan çıkıp "etki eden" bir güce dönüşmesi, siyasetin de doğasını değiştirir. Siyasetçiler, seçmenin yapay gündemlerle kolayca “manipüle edilemediğini” fark ettiğinde, mecburen “temel sorunlara ve somut çözüm önerilerine” yönelmek zorunda kalırlar.
Bilinçli bir yurttaşın çevresindeki yapılara dokunabilmesi için kullanabileceği bazı araçlar olabilir:
Belediye meclis toplantılarını takip etmek, mahalle meclislerinde yer almak. Sorunun en yakın olduğu yerden çözüme başlamak.
Kamu kurumlarından “şeffaf veri” talep etmek. Bu, "yapay gündem" balonlarını söndüren en büyük silahtır.
Bir partiye gönül bağı olsa bile, o yapının yanlış politikalarını “eleştirebilmek” ve “temel sorunlara odaklanması” için içeriden veya dışarıdan baskı kurmak.
Bilinçli yurttaş, ülkesini sevdiği için onun hatalarını en önce gören ve düzeltilmesi için "rahat bozan" kişidir.
Eğer toplumun büyük bir kesimi günlük polemiklerin “konforuna kaçmak” yerine, "Liyakat neden uygulanmıyor?" ve
"Katma değerli üretim için neden adım atılmıyor?" gibi soruları sormaya başlarsa, siyaset kurumu bu isteklere direnemez.
Hiçbir kişi yasalardan üstün değildir. Yasalar önünde herkes eşittir
Tam olarak bu ilke, modern bir devletin ve sağlıklı bir toplumun "omurgasıdır." Hukukun üstünlüğü dediğimiz bu kavram sarsıldığında, bahsettiğimiz o "temel sorunların" hiçbiri “kalıcı olarak çözülemez”.
Çünkü adalet, diğer “tüm” toplumsal değerlerin (ekonomi, eğitim, liyakat) üzerinde yükseldiği zemindir. Bu zemin kayarsa, üzerine ne inşa ederseniz edin yıkılmaya mahkumdur.
Eğer yasalar önünde tam eşitlik sağlanamazsa, toplumda şu üç büyük yarılma meydana gelir:
Yurttaş, hakkını hukuk yoluyla arayamayacağına inanırsa; kendi adaletini arama veya sistemden tamamen kopma eğilimine girer.
Yasaların kişiye göre esnediği bir yerde, "kimin ne bildiği" değil, "kimi tanıdığı" önemli hale gelir. Bu da ülkenin yetişmiş insan gücünü (beyin göçü) kaybetmesine neden olur.
Yatırımcı (yerli veya yabancı), mülkiyet hakkının ve sözleşmelerin “hukuk güvencesinde olmadığı” bir yere sermaye koymaz. Bu ise ülkedeki yoksulluğu derinleştirir.
Bilinçli bir yurtseverin, yasaların üstünlüğünü savunurken şu iki temel unsuru ayırt etmesi gerekir:
Yalnızca yasaların olması yetmez; o kanunların evrensel insan haklarına, adalete ve vicdana uygun olması gerekir.
"Bana dokunmayan yılan bin yaşasın" mantığı, hukukun üstünlüğünün en büyük düşmanıdır. Hukuksuzluk birine yapıldığında sessiz kalınırsa, bir gün mutlaka herkese ulaşır.
Yurttaşların siyasal yapılara etki ederek "yargı bağımsızlığı" ve "şeffaflık" isteminde bulunması yapay gündemlerin (kim ne giydi, kim ne dedi) çok ötesinde bir yurtseverlik görevidir.
Yasaların herkese eşit uygulanmadığı bir yerde "ulusal birlik"ten söz etmek yalnızca bir temenniden ibaret kalır.
İnsanlar temel sorunları çözemeyeceklerine inandıkları için mi “günlük tartışmalara” kaçıyorlar?
"Atatürk devrimlerine ve onun temel düşüncelerine karşı" oldukları anlaşılan çok çeşitli eğilimler, kişi ve yapılanmalar Türk İstiklal Savaşını, savaşı kazanmamızı ve yeni bir devletin kuruluşunu, her alanda yatırımlar ve kalkınma girişimleri yapıldığını yok saymak ve yerine kendi ideolojilerini yükseltmek istiyorlar.
Bu saptama aslında "yapay gündemlerin" neden bu kadar yoğun bir şekilde üretildiğini de açıklıyor. Bir toplumun hafızasını, kuruluş felsefesini ve başarı hikayesini (Kurtuluş Savaşı, sanayi atılımları, aydınlanma devrimleri) itibarsızlaştırmak, o toplumu “köksüz” bırakarak “manipüle edilebilir” hale getirmenin en kestirme yoludur.
Atatürk devrimleri ve Cumhuriyetin temel ilkeleri, yalnızca birer "siyasi tercih" değil; tam bağımsızlık, akılcılık ve çağdaş uygarlık düzeyine ulaşma stratejisidir. Bu değerleri yok saymak, aslında ülkenin bağımsız karar alma yetisine ve bilimsel kalkınma idealine saldırmaktır.
Bilinçli bir yurttaş, bu ideolojik kuşatmaya karşı şu savunma hattını kurabilir: Cumhuriyetin ilk yıllarındaki kalkınma verilerini, eğitim seferberliğini ve dünya diplomasisindeki saygınlığı rakamlarla ve belgelerle bilmek. Bu, yapay tartışmaları susturan en güçlü kalkandır. Atatürk'ün düşüncelerini yalnızca birer slogan olarak değil; bugün karşılaştığımız “ekonomik, hukuksal ve sosyal” sorunların çözümü için birer metodoloji (akıl, bilim, tam bağımsızlık) olarak kullanmak olasıdır.
Farklı siyasal görüşlere sahip olsak bile, "yasalar önünde eşitlik" ve "ulusal egemenlik" gibi temel sütunlarda birleşerek, “ayrıştırıcı ideolojilerin” zemin bulmasını engelleyebiliriz.
Sözü edilen yapılanmaların “asıl hedefi”, toplumun enerjisini “geçmişle kavga ettirerek” tüketmek ve böylece geleceğe dair bir “vizyon üretilmesini engellemektir”.
Oysa Mustafa Kemal Atatürk'ün bize bıraktığı miras, durağan bir doktrin değil, “sürekli” gelişen bir "çağdaşlaşma rotasıdır."
Bu denklemden birini çıkardığınızda, "İstiklal" kavramı yalnızca sözde kalır.
Bu "yok sayma" çabalarına karşı, eğitim sisteminde ve toplumsal hafızada en acil hangi "onarım" yapılmalıdır diye araştırmalı, düşünmeliyiz.
Cumhuriyetin ilk yıllarındaki kalkınma hamlelerinin bugünün ekonomik sorunlarına nasıl ışık tutabileceğini inceleyebiliriz. (Karma Ekonomi modeli gibi)
Öğretmen GÖNEN ÇIBIKCI
Yorumlar
…Yorumlar yükleniyor…