“Allah için” denildiği anda akan suların durduğu bir toplumun içindeyiz. Bu iki kelime, tartışmayı bitiren bir anahtar gibi kullanılıyor. İnsanlar artık doğruyu yanlışla tartmıyor; cümlenin başında “Allah için” varsa, gerisini sorgulamadan kabul ediyor. Oysa en tehlikeli yer tam da burasıdır.

“Allah için” diyerek hırsızlık yapılabiliyor. Çünkü yapan kişi kendini suçlu değil, görevli hissediyor. Vicdanı susturmanın en kolay yolu, yapılan yanlışı kutsal bir amaçla örtmektir. Ama gerçek değişmiyor. Hırsızlık yine hırsızlık, yalan yine yalan, ihanet yine ihanettir. Sadece kelimeler değişiyor, gerçek değişmiyor.