. Uygarlık yolunda ilerlemek isteyen, demokrasiden, cumhuriyetten, parlamenter, laik, sosyal bir hukuk devletinden yana olanlar birbirlerini nasıl destekleyebilirler, “birlik” olup gerçek bir güç oluşturabilirler?
. Uygarlık yolunda ortak bir paydada buluşanların, yani "Cumhuriyet’in fikri hür evlatlarının" bir araya gelerek gerçek bir güç oluşturması, yalnızca sandık başında değil, yaşamın her alanında kuracakları yatay ve dikey dayanışma ağlarına bağlıdır.
. Bu birliği sağlamak ve somut bir güce dönüştürmek için bazı stratejik adımlar atılabilir:
. Bildiğiniz gibi, demokrasilerde güç, örgütlü toplumdan gelir. Bireysel itirazlar tekil kalır ancak örgütlü ses yankı bulur.
. Yalnızca genel başlıklarla değil; hukukçuların, eğitimcilerin, sanatçıların ve bilim insanlarının kendi uzmanlık alanlarında “Cumhuriyet değerlerini” koruyan platformlar kurması gerekir.
. "Ne yapmalı?" sorusuna bilimsel ve akılcı yanıtlar üreten, toplumun “önünü açacak” projeler geliştiren yapılar desteklenmelidir.
. Cumhuriyet ve demokrasi savunucuları arasındaki en büyük engel, bazen küçük nüans farkları nedeniyle yaşanan “iç bölünmelerdir”.
. Laiklik, parlamenter sistem ve hukuk devleti gibi temel sütunlarda birleşenlerin, ikincil konulardaki görüş ayrılıklarını bir zenginlik olarak görüp, enerjilerini birbirlerini eleştirmek yerine bu “ortak kaleleri savunmaya” harcamaları şarttır.
. Kırıcı ve dışlayıcı dil yerine; kapsayıcı, ikna edici ve rasyonel bir dil inşa edilmelidir.
. Sosyal hukuk devletinin zayıflatıldığı alanlarda, toplumun bu değerlere sahip çıkan kesimleri “kendi arasında” güçlü bir dayanışma ağı kurmalıdır.
. Cumhuriyet ideallerini benimsemiş gençlerin eğitim süreçlerinde yalnız bırakılmaması, onlara liyakat esaslı staj ve iş imkanları sağlanması, geleceğin kadrolarını oluşturmak için kritiktir.
. Mahalleden başlayarak çeşitli kooperatifler, okuma kulüpleri ve dayanışma ağları üzerinden bir “toplumsal doku” oluşturulmalıdır.
. Günümüzde toplumlar üzerindeki “algı operasyonları” ve “bilgi kirliliği”, demokrasiyi “içeriden çürüten” en büyük tehditlerdir.
. Yanlış bilgiye karşı “ortak” bir direnç gösterilmeli; doğrulama platformları desteklenmeli ve dijital okuryazarlık yaygınlaştırılmalıdır.
. Bloglar ve sosyal medya üzerinden Cumhuriyet değerlerini günümüz dünyasının diliyle anlatan içerikler üretilerek "dijital alan" boş bırakılmamalıdır.
. Bir güç oluşturmanın en “ikna edici” yolu, savunduğunuz “değerlerin” insanı ve toplumu ne kadar "iyi" yaptığını göstermektir.
. İş yaşamında rüşvete, kayırmacılığa geçit vermeyen; komşuluk ilişkilerinde “laikliği” bir yaşam biçimi olarak uygulayan bireyler, çevreleri için birer “çekim merkezi” oluşturabilir.
. Yalnızca eleştirmek yerine; “mahalle meclislerine” katılmak, okul aile birliklerinde görev almak ve “yerel yönetimleri” denetlemek gibi “etken yurttaşlık” rolleri üstlenilmelidir.
. DAYANIŞMA AĞLARININ KURULMASINDA EN BÜYÜK ENGEL NEDİR?
. Devletin fikir özgürlüğüne gereken sabrı göstermeden, “sert güvenlik önlemleri” koyması nedeni ile halk, yurtseverler, aydınlar "korkak" ve çekingen davranmaktadır.
. Baskı ve güvenlik politikalarının yoğunlaştığı dönemlerde toplumun, aydınların ve hatta en ateşli yurtseverlerin bile bir "sessizlik sarmalına" girmesi, siyaset sosyolojisinde sıkça rastlanan bir durumdur. Bu çekingenlik, yalnızca bireysel bir “korku” değil, sistemli bir “caydırma politikasının” yarattığı doğal bir sonuçtur.
. Bu durumu aşmak ve “fikirsel özgürlüğü” yeniden canlandırmak için bazı gerçekleri ve stratejileri göz önünde bulundurmak gerekir:
. Baskı dönemlerinde “korku”, devletin bir yönetim enstrümanı haline gelir. Halkın çekingenliği, aslında bir "yaşamda kalma tepkisi"dir. Ancak tarih gösterir ki, aşırı sertlik ve güvenlikçi politikalar, fikirleri yok etmek yerine onları yalnızca yeraltına indirir veya pasif bir direnişe dönüştürür.
. Aydın, yalnızca konuşan değil, aynı zamanda “düşünceyi koruyan” kişidir. Doğrudan sert bir çatışma yerine, metaforlar, sanat, bilimsel analizler ve tarihsel örnekler üzerinden hakikati fısıldamaya devam etmek, "gri bölgeleri" kullanmak bir yöntemdir.
. Fikir özgürlüğünün sokakta kısıtlandığı yerlerde, bu özgürlük küçük gruplarda, evlerde, kapalı platformlarda ve sanatın içinde yaşamaya devam eder.
. Büyük meydanlarda bağırmak yerine, küçük “çalışma grupları”, “okuma çevreleri” ve “dijital ağlar” kurarak fikir alışverişini sürdürmek, “korku duvarını” yavaş yavaş aşındırır. Güç, "kalabalık" olmaktan ziyade "nitelikli bir bağ" kurmaktan gelir.
. Korkunun bir panzehiri de “bilgidir”. Hangi eylemin, hangi sözün anayasal sınırda olduğunu, hangi noktada hukukun dışına çıkıldığını net bilmek, bireye bir "hareket alanı" tanımlar.
. Devletin sertleştiği dönemlerde, anayasanın ve uluslararası sözleşmelerin (AİHM gibi) sağladığı hakları bir “kalkan gibi” kullanmak gerekir. Bilinçli bir yurtsever, yalnızca duygularıyla değil, yasaların ona tanıdığı "meşru zemin" üzerinde durarak konuşur.
. Eğer doğrudan eleştiri yüksek bir “risk” barındırıyorsa, yurtseverler ve aydınlar “dili dönüştürebilirler”.
Kişileri veya güncel olayları hedef almak yerine; "adalet nedir?", "liyakat neden önemlidir?", "hukuk devleti toplumun sigortasıdır" gibi “evrensel ve kurucu değerleri” anlatmak, sistemin sertliğine takılmadan topluma “doğruyu” ulaştırmanın yoludur. Bu, bir geri çekilme değil, stratejik bir mevzilenmedir.
. Yurtseverlik, devletin her adımına alkış tutmak değil; devletin temelini oluşturan cumhuriyet, demokrasi ve hukuk ilkelerini, devleti yönetenlerin hatalarına karşı korumaktır.
. Cesaret, korkmamak değil, “korkuya rağmen” doğruyu söylemenin bir yolunu bulmaktır. Bu yol bazen bir makale, bazen bir sandık görevliliği, bazen de bir gencin ufkunu açacak bir “sohbettir”.
. Gerçek güç, aynı sloganları atan kalabalıklar değil; “aynı değerler için” birbiriyle haberleşen, birbirinin “elinden tutan” ve bilgisini, olanaklarını paylaşan nitelikli bir ağdır.
. Atatürk’ün "Hiçbir şeye ihtiyacımız yok, yalnız bir şeye ihtiyacımız vardır; çalışkan olmak!" sözü, bu birliğin temelini oluşturur.
. Toplumsal sessizlik, her zaman rıza anlamına gelmez. Bir aydının ve yurtseverin görevi, bu sessizliğin içinde “umudu ve akılcı” düşünceyi diri tutmaktır.
. Baskı dönemleri geçer, ancak bu dönemlerde sergilenen “onurlu duruş” ve “üretilen fikirler”, geleceğin özgür dünyasının “temel taşlarını” oluşturur.
. Bu "çekingenlik iklimini" dağıtmak için ilk adımın, bireyin kendi içinde "fikri bağımsızlığını" ilan etmesi olduğunu anlamalıyız.
Öğretmen GÖNEN ÇIBIKCI
Yorumlar
…Yorumlar yükleniyor…