Sivas Öğretmen Okulu, belirli günlerde halk ozanlarını ağırlar, biz öğrencilerle söyleşi yapar, onların deneyimlerini eserlerini dinlerdik. Bir hafta sonu, ozan zengini Sivas’ın dünya çapındaki ozanı Aşık Veysel konuğumuz olmuştu. Oğlunun kolunda sahneye çıkmış öğütler vermiş, anılarını anlatmış eserlerinden örnekler vermişti. Hele bir sözü yaşamım boyunca beni çok etkilemişti. O söz beynimin en derin yerinde canlanır kulaklarımda çınlardı: ‘’İnsanlar iki türlü anılırlar: Bir rahmetle, bir nefretle!’’ Bu sabah o anlamlı söz beynimde ayaklanıp dudaklarıma dökülüverdi. Antalya’nın sıcağında, bana geleceğime ışık olan, kaynımdan daha çok arkadaşım Sinan’ın Nevin ve Fulya baldızlarımın ve eşimin babası rahmetle andığım eşi kayınvalidenin sağlık sorunlarıyla uğraşırken acı haber ulaştı: Uzun zamandır haberleşemiyorduk. İçime doğmuş gibi iki gün önce sayfasına yazmış, nerelerde olduğunu sormuştum. Her karşılaştığımızda beni ve Hasan’ı (Arslan) Trabzon’a çağırır, biz ayaklarımızı Karadeniz’in sularında sallarken balık yiyecektik. Ha bu sene, ha gelecek sene derken, sözümüzde duramadık. Öğretmen olarak yaşadığı Duisburg’un muhtarı demekten öte Avrupa’da veren kuruluşundan beri çalışkan bir yöneticisi, daha doğrusu neferiydi. Gözleri ve yüzü uyumlu birlikte gülümseyen içtenlikli ender insanlardan biriydi. Kızgın olduğunda bile gülerek kızardı. EXTERTAAL’de HDF’nin bir hafta sonu seminerinde gençlere bir konu hakkında açıklama yapıyordum. Konuşmam bittiğinde; Diye sorduğumda birkaç genç yanında Yakup’ta, ‘’ Deyince ben bir kez daha anlattım. Yakup; demez mi? Ama yüzünde alaycı bir ifade vardı. ‘diye sordum, yine Karadeniz lehçesiyle deyince ben: Dediğimde: Demez mi? Deyince Yakup dahil bütün arkadaşlar kahkahayı patlatmıştık. Yakup espriyi, şakayı yapan ve de anlayan bir insandı. Yine Aşık Veysel ile uğurlayalım Yakup Yoldaşı: Ben giderim adım kalır                                 Can bedenden ayrılacak Dostlar beni hatırlasın                               Tütmez baca sönmez ocak Düğün olur bayram gelir                           Selam olsun kucak kucak Dostlar beni hatırlasın.                               Dostlar beni hatırlasın. Can kafeste durmaz uçar                           Gün ikindi akşam olur Dünya bir han konan göçer                       Gör ki başa neler gelir Ay dolanır yıllar geçer                                Veysel gider adı kalır Dostlar beni hatırlasın.                                Dostlar beni hatırlasın...   Yıldız AKALIN